ادامه داستان

ناگهان کیسه ای پر از طلا و جواهر بر سرش می ریزد . و با خود می گوید

بهتر  است که به دوستان خود درسی بدهم.

بنابراین به بازار می رود و یک دست لباس درست و حسابی برای خود

 می خرد  و به پیش دوستان خود می رود و تک تک دوستان خود را برای

ناهار دعوت می کند.

زمان ناهار که می رسد دوستانش یکی پس از دیگری پیدایشان می شود.

و زمانی که دوستانش همه جمع می شوند به آنها می گوید :

امروز بره ای خریدم تا از گوشتش کباب درست کرده و بخوریم اما زمانی که

به بازار رفتم تا وسایلی بخرم در زمانی که به خانه برگشتم بره را ندیدم

چون کلاغی آمده بود و بره را برداشته بود. پسر به دوستانش گفت: آیا شما

باور می کنید ؟

دوستانش همگی به اتفاق گفتند : دروغ هم چیست؟ حتماٌ کلاغ آمده و بره

را برده است.

پسر که می خواست به دوستانش بفهماند که کارشان اشتباه بوده رو به

آنها کرد و گفت زمانی که در کبابی به شما گفتم که پنیرم را کلاغ برده باور

نکردید و مرا مسخره کردید و اکنون که به شما می گویم که بره را کلاغ

برده باور می کنید؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟

بروید و مرا با شما دگر کاری نیست.

آری دوست آن است که گیرد دست دوست

                         در پریشان حالی و درماندگی.

 

یــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا

 تا پول داري رفيقتم

                       قربون بند كيفتم.

 

روزی روزگاری مردی بود كه یك پسر داشت . این مردخیلی ثروتمند بود .

زمانی كه این مرد می خواست با این دنیا وداع كند و از آنجایی كه خوب پسرش را

می شناخت و می دانست كه خیلی عیاش رفیق باز و ولخرج است به وی

 اینچنین وصیت می كند : پسرم زمانیكه تمام میراث و دارایی هایی كه از من به

 تو به ارث می رسدرا خرج كردی و در زندگی خود به بن بست رسیدی به

 زیر زمین خانه برو من طنابی را از پشت بام به زیر زمین آماده كرده و حلقه ای

 به مانند طناب دار به آن زده ام و در زیر آن یك صندلی نیز گذاشته ام .

بر بالای صندلی برو و طناب دار را به گردن خود بینداز و خود را از دنیا خلاصی

بخش.پسر بعد از مرگ پدر شروع به خرج كردن پول و ارث و میراث پدرش نمودو از

آنجایی كه دوستان زیادی او را احاطه كرده بودند پسر را سر كیسه می كردند و

چشم طمع به مال و منان او داشتند.بالاخره روزی كه نباید می رسید رسید. روزهای

سخت زندگی برای پسر شروع شد .

با تمام شدن دارایی های پسر دوستان او نیز از او دست كشیدند و او را به جمع خود

راه نمی دادند.

روزی  او دوستان خود را در كبابی دید با خود گفت من كه چیزی ندارم بخورم به پیش

دوستانم بروم و چیزی از آنها بگیرم و بخورم.

دوستانش در كبابی مشغول خوردن كباب و جوجه بودند. او جلو رفت و از آنان

درخواست غذا كرد كه با تمسخردوستان خود مواجه شد در نهایت یكی از آنان

به وی نان و تكه پنیری داد. او با ناراحتی و دلخوری از دوستان خود به زیر سایه ی

درخت پناه آورد و از شدت خستگی خوابش برد و در حالی كه نان و پنیرش را در

كنارش گذاشته بود كلاغی آمد و تكه ی پنیرش را برد زمانی كه از خواب بیدار شد و

متوجه جریان گردید نزد دوستانش رفت  و به انها ماجرا  را گفت كه در جواب به

تمسخر به او گفتند كلاغ آمد و تكه پنیرت را برداشت و رفت؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟

و همگی به اتفاق به او می خندیدند .در همین حال و هوا یادش از سخن پدرش آمد .

بنابراین به خانه رفت به زیر زمین كه رفت دید كه طبق گفته ی پدرش طناب دار و

صندلی آماده است . بر بالای صندلی ایستاد حلقه ی داررا به گردنش انداخت نفس

عمیقی كشید و صندلی را از زیر پایش به سمت دیگری پرتاب نمود.

                                                                                 ادامه دارد ...  ...   ...

آن ای رهـــــــگـــــــــــــذر

 منگر چنین بیگانه بر گورم

چه می خواهی چه می جوئی

بــر كــاشـانــهء اورم

تـن مـن لاشـهء فـقـر اســــت

و مـن زنـدانـي زورم

کـجـا مـی خـواســتــم مـردن

حقيقت كرد مجبورم

چه شب ها تا سحر عريان

زسوز فقر لرزيدم

چه ساعت ها که سر گردان

 به ساز و برگ رقصیدم

از این دوران وانفسا

 چه طاقت ها که من دیدم

 

دوستی با هر که کردم خصم مادر زاد شد            

                                                             اشیان هر کجا گزیدم لانه ی صیاد شد

اون رفیقی که با خون دل پروردمـــــــــش

                                                           بر سر دار امد و جلاد شــــــــــــــــــــــــد

                                   ***                  ***                   ***     

               

روزی که دلم پیش دلت بود گرفتار

                                             دامان مرا سخت فشردی که مرو

حالا که دلت به دیگری حایل شده

                                           کفشان کج مرا راست نمودی که برو 

پروانـــه صفت دور جهان گردیــدم           

                                                 نامــردم گر مــرد در عالم دیدم

یک رنگ ندیدم به جز از تخم مرغ

                                               آن را كه شكستند رنگش ديدم

صد داد زدست فلک شعبده باز                        شه زاده به ذلت و گدا به صد ناز

صد پیرهن حریر پوشیده پیاز                           از بی پیرهنی می لرزد گل یاس

وفا زگل مطلب كه زاده ي خار است.